آن‌ها پس از انجام آزمایش بر روی 60 نفر به این نتیجه رسیدند که این دارو شیوه‌ی باز‌آوری خاطرات را تغییر می‌دهد.
اما متخصصان بریتانیایی، مداخله در کار مغز را از نظر اخلاقی زیر سوال برده‌اند.
پاول فارمر(Paul Farmer)، مدیر ارشد اجرایی یک بنگاه خیریه‌ی سلامت روانی، نگرانی خود را در مورد استفاده از شیوه‌های “بر پایه‌ی دارو” برای بیمارانی با مشکلات ترس مزمن (فوبیا) و اضطراب، ابراز داشته است.
او گفته است که این قرص همچنین می‌تواند خاطرات خوب را از ذهن پاک کند و هشدار داده است که این امر می‌‌تواند راهی برای شتاب بخشیدن به آلزایمر باشد.
در این مطالعه، محققان به طور مصنوعی یک خاطره‌ی ترسناک در ذهن داوطلبان ایجاد کردند. این خاطره‌ی ترسناک از طریق نشان دادن تصاویر تعدادی عنکبوت و وارد آوردن یک شوک الکتریکی ملایم بر روی مچ دست داوطلبان، ایجاد شد.

روز بعد، داوطلبان به دو دسته تقسیم شدند. به یک گروه قرص Beta-Blocker و به گروه دیگر یک قرص ساختگی دادند، سپس تصاویر را دوباره به ‌آن‌ها نشان داده شد.
میزان ترس در داوطلبان با استفاده از پخش صداهای ناگهانی و بلند سنجیده شد؛ بدین ترتیب که، پلک زدن با شدت بیشتر نشان دهنده‌ی ترس بیشتر بود.

خاطرات پاک شدند
گروهی که قرص‌های Beta-Blocker مصرف کرده بودند، نسبت به گروهی که داروهای ساختگی خورده بودند، ترس کمتری از خود نشان دادند.
روز بعد، پس از آن که دارو از بدن آن‌ها خارج شده بود، داوطلبان دوباره تست شدند. این بار نیز، کسانی که Beta-Blocker مصرف کرده بودند، شوک کمتری از خود نشان دادند.
پروفسور مرل کیند (Merel Kindt)، رهبر گروه مطالعه کننده، به همراه همکارانش از دانشگاه آمستردام می‌گویند یافته‌های آن‌ها نشان می‌دهد که این قرص می‌تواند به طور کامل خاطرات بد را از ذهن پاک کند.
آزمایش بر روی حیوانات نشان داده است که Beta-Blocker می‌تواند در شیوه‌ی پذیرش خاطرات بد در مغز، اختلال ایجاد کند.

“میلیون‌ها نفر از مردم از اختلالات هیجانی و تعداد زیادی نیز از عود کردن بیماری، حتی پس از درمان‌های موفق رنج می‌برند.”
اما دکتر دانیل سوکول (Daniel Sokol) بر این عقیده است که خاطرات، برای یادگیری افراد، به منظور جلوگیری از تکرار اشتباهات بسیار مهم هستند.
“حذف کردن خاطرات مانند برداشتن یک زگیل یا خال نیست. این مسئله هویت شخصی ما را تغییر خواهد داد. این که ما که هستیم، به خاطرات ما بر می‌گردد. این شیوه‌ی درمان می‌تواند در بعضی موارد سودمند باشد اما قبل از نابودی خاطرات، باید به اثراتی که این کار می‌تواند روی اشخاص، جامعه و بشریت داشته باشد، فکر کرد.”
پروفسور جان هریس (John Harris) از دانشگاه منچستر عقیده دارد: “یک پیچیدگی بسیار جالب این است که ممکن است قربانیان خشونت دوست داشته باشند خاطرات دردناک خود را پاک کنند… آیا در این حالت مدرکی بر علیه فرد مهاجم باقی خواهد ماند؟”